ZZSK, stres i stawy.

Moja historia i droga do równowagi

Miałam 26 lat, kiedy usłyszałam diagnozę: ZZSK.
Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.

Dla lekarza była to nazwa choroby.
Dla mnie — wizja przyszłości, która zupełnie do mnie nie pasowała.
Sztywne ciało. Ograniczony ruch. Stawy biodrowe i barkowe, które z czasem przestają współpracować. Wózek. Zależność. Utrata swobody.

Pamiętam, że byłam wstrząśnięta, ale jednocześnie coś we mnie krzyczało bardzo wyraźnie:
– To niemożliwe! To mnie nie pokona!

Nie bunt.
Nie zaprzeczenie.
Raczej głębokie, wewnętrzne „NIE!”.

---

Wiedza przyszła później. Najpierw była intuicja

Dwadzieścia lat temu nie znałam jeszcze nazwisk, które dziś przewijają się
w rozmowach o świadomości i ciele.
Nie czytałam Tolle’a.
Nie znałam Dispenzy.

A jednak już wtedy robiłam coś, co dziś nazwałabym bardzo świadomym:
Wyobrażałam sobie siebie zdrową.

W mojej głowie nie było obrazu chorej osoby.
Ani na moment.

Nie w oderwaniu od rzeczywistości.
Nie w naiwności.
Tylko w bardzo cielesnym czuciu — że moje ciało jest giętkie, że się porusza, że współpracuje ze mną.

Dziś wiem, że to było pierwsze świadome połączenie umysłu z ciałem.
Wtedy nie umiałam tego nazwać.
Po prostu czułam – jeśli to połączenie zachowam, nic we mnie się nie złamie.

---

Ruch, który nie walczy z ciałem

Z czasem zauważyłam coś bardzo wyraźnie: rozciąganie pomaga.

Nie intensywne treningi.
Nie udowadnianie sobie siły.
Tylko łagodny, regularny ruch, który mówi ciału: „Jestem z Tobą”.

Rozciąganie przywracało mi przestrzeń.
Oddech.
Zakres ruchu.

Dziś wiem, że wtedy brakowało mi jeszcze jednego elementu — wiedzy
o minerałach, o których teraz piszę.
O borze.
O magnezie.
O krzemie.
O tym, jak bardzo tkanki potrzebują wsparcia „od środka”.

Ale mimo tej niewiedzy ciało i tak odpowiadało — bo czuło, że ktoś je wreszcie słucha.

---

Moment prawdy: stres i emocje

Jest jedna rzecz, którą poznałam na własnych stawach bardzo dotkliwie.
I dziś mogę powiedzieć to bez wahania:

Wystarczy dłuższa sytuacja stresująca, żal albo gniew, który rozrywa od środka — a proces chorobowy wraca.

Nie od razu.
Najpierw subtelnie.

Zaczyna się od utraty kontaktu z ciałem.
Jakby połączenie, które tak mozolnie się budowało, nagle się urywało.
Umysł przejmuje stery.
Ciało zostaje z boku.

I wtedy „hulaj dusza”.
Sztywność.
Ból.
Nawrót objawów.

Nie dlatego, że ciało jest słabe.
Ale dlatego, że gdy wibracja nasza spada, emocje szaleją i cała harmonia rozsypuje się jak domek z kart.

---

Powrót do siebie – krok po kroku, bez pośpiechu

Za każdym razem, gdy objawy wracały, wiedziałam jedno:
muszę znowu wziąć swoje życie w swoje ręce.

Nie w sensie kontroli.
W sensie powrotu do siebie.

To jest wspinanie się po drabinie — mozolne, czasem frustrujące,
czasem bardzo powolne.
Ale z każdą rundą jest w tym więcej świadomości.

Dziś wiem, że:

• rozciąganie to nie dodatek, tylko podstawa,
• minerały to podstawa, nie opcjonalny dodatek
• stres nie jest abstrakcją, tylko napięciem zapisanym w tkankach,
• harmonia nie jest stanem stałym, tylko relacją, o którą się dba.

---

To nie historia o wygranej. To historia o uważności

Nie piszę tego jako dowodu, że „da się wszystko”.
Piszę to, bo wiem, jak bardzo samotnie można się czuć z diagnozą,
która brzmi jak wyrok.

Chcę powiedzieć jedno bardzo wyraźnie:
nawrót objawów nie oznacza porażki.

Oznacza, że coś zostało przeciążone.
Że gdzieś straciliśmy kontakt.
Że ciało znowu próbuje nas zatrzymać.

I wtedy nie trzeba zaczynać od zera.
Trzeba wrócić do połączenia.

---

Na zakończenie

Fundament jest zawsze ten sam:
harmonia między umysłem, a ciałem.

Kiedy ona płynie swobodnie, ciało radzi sobie zadziwiająco dobrze.
Kiedy się rwie — choroba przypomina o sobie.

I to nie jest porażka.
To informacja.

Zobacz poprzedni wpis: Trio minerałów: Magnez, MSM i Krzem-wsparcie dla ruchomości stawów